تـ ـو رو دیـدن مــے تـ ـونه بشهــ روز تـــولـد
میشـهـ چشـاتــُ  دیــد و دوبـ ـاره عاشـقتــ شــد

مـن از روزاے بـــے تـو، دلـــم خیــلــے گرفتــهـ
تــو نیسـتـــے جـُز تـو با کی، بـگــم از چـ ــے گـرفتـهـ

تــو کهــ واسـه جدایـ ــے یـهـ قلبــ سنـگــے داشـتــے
واسـهـ تنهاییــم ایـکــاش یکــم دلتنــگــے داشــتــے

همینقدر مرا بس ، که خود را دوست داشته باشم – بقیه اش فرقی نمی کند ؛

کسی بخواهدم یا نه ! کسی .. بخواندم یا نه !

همینقدر مرا بس که هر سال آدمک تنهایی ، برایم جشن تولد  بگیرد 

چقدر خوب است کسی را نداشتن – به انتظار کسی نبودن ؛

چقدر خوب است به ( انتظار ) ، جواب رد دادن!

به خود میگویم دُختــر اردیبــهشت :

زادروزِ اُردیبهشتی شُدَنت مبـــارک